Elke belegger wordt gewaarschuwd voor de risico’s van de aandelenmarkten.
Dit risico kun je uitsluitend vermijden wanneer je niet belegt. Je kunt wel op tal van manieren je risico (sterk) verlagen. Bijvoorbeeld door een paar vuistregels in acht te nemen, zoals het optimale aantal fondsen in jouw portefeuille en de samenstelling/opbouw van je portefeuille naarmate je ouder wordt
Hoeveel fondsen zijn nodig?
De meningen lopen uiteen over hoeveel effecten een belegger zou moeten aanhouden; dat is ook afhankelijk van je beleggingsstrategie. Als je income-belegger wilt zijn, dan kun je het best toewerken naar relatief veel fondsen. Maar ook niet te veel. Waarom?
Als je één fonds in je portefeuille zou hebben, dan ben je afhankelijk van dat ene bedrijf. Als je twee fondsen hebt, wordt dat risico gehalveerd. Elke keer dat je een nieuw fonds toevoegt, verlaag je het risico. Maar wanneer je 99 fondsen hebt, is het toevoegen van een 100-ste fonds nauwelijks zinvol. Het risico neemt af met een fractie van een procent. Er is dus een optimum/vuistregel voor de diversificatie van een portefeuille, dat globaal rond de 40 fondsen ligt. Neem een langere termijn om er geleidelijk naartoe te werken.
Hoe beleggen, naarmate je ouder wordt?
Ook hier is weer een gangbare vuistregel te vinden. Het gaat om “the best Asset Allocation”. Dat wil zeggen hoe je je portefeuille minder risicovol kan maken naarmate de leeftijd vordert. Een populaire vuistregel is de “100 min leeftijd”-regel. Die zegt dat je je leeftijd aftrekt van het getal 100, om het aandelenpercentage van je portefeuille te bepalen. De rest moet zitten in veiliger “assets” zoals obligaties/bonds en misschien rentepapieren.
Als we dat laatste betrekken op hoogdividend-beleggen, dan zou dat voor iemand van ca. 60 jaar betekenen dat hij/zij 40% (100-60) bijvoorbeeld belegt in Reits en BDC’s en 60% in Babybonds en Prefs.
Beleggen zonder timing
Als pensioenspaarder wil je liefst niet aan markt-timing doen; dan kun je DCA overwegen. Dat staat voor Dollar-Cost Averaging. Dat is een beleggingsstrategie waarbij een belegger toewerkt naar een spaarsom door zijn beleggingsbedragen periodiek te spreiden met als doel om de invloed van beurs-volatiliteit te beperken. Dat blijkt een veel effectievere strategie te zijn dan wachten op een goed instap/verkoop moment.
Deze strategie geeft een hoop rust; pogingen om de markt te timen en aandelen tegen de beste prijzen te kopen/verkopen zijn dan niet opportuun. Concreet betekent dat dus systematisch beleggen met gelijke bedragen, gespreid over regelmatige (bijvoorbeeld maandelijkse) intervallen, ongeacht de prijs. Hierdoor worden hoge en lage koersen uitgemiddeld. Voor Europese beleggers geldt dat eveneens voor het euro/dollarrisico.
Door altijd op regelmatige tijdstippen te kopen, zal het merendeel van de aankopen op een goed moment plaatsvinden. De markt wordt namelijk gemiddeld vaker beter dan slechter.
Fred Hendriks